Veilige Verbinding - Kindperspectief
Ik ben Anna, Ik woon in een regulier gezin met een oudere en een jongere zus. Ik ben 25 jaar en ik heb doorheen de jaren leren herkennen wat stressvolle situaties en moeilijke periodes in een leven kunnen zijn. Ik heb mijn leven op de rails gekregen met behulp van betekenisvolle vrienden. Doordat ik de stress-symptomen bij mezelf heb leren herkennen, heb ik manieren gevonden om er vredevol mee om te leren gaan. Ik heb het gevoel dat ik ondertussen een leven kan leiden waarin ik niet meer tegengehouden word door mijn verleden.
Ik ben veel geconfronteerd geweest met veel gebrul en lawaai dat bedoeld was om intimiderend te zijn tegenover eender welk gezinslid. Bij stresssituaties zoals een nachtmerrie of slechte punten op school was er geen troost of begrip.
Er werd door de omgeving niet gereageerd. De symptomen zijn zo lang onopgemerkt geweest. Ik zei er ook niets van tegen niemand omdat ik er van uit ging dat het normaal was hoe het bij ons was.
Juf Sarah, de zorgcoördinator in de school merkte op dat er iets was maar zij was er ook voor zo veel andere kinderen. Zij was helemaal anders in de omgang. Ik kreeg tijd om te praten. Ze merkte dat het in de klas niet ging en het thuis ook niet zo goed ging. Ik kreeg moeilijk dingen gezegd. Voor mij was juf Sarah een luisterend oor. Iemand waarvan ik wist dat ze er open voor stond en waarvan ik wist dat er geen absurde reactie kwam, Iemand die luisterde omdat ze er om gaf en niet omdat het moet.
Ik ging soms ook bij mijn moeke langs. Als het moeilijk was geweest thuis, ging is er ’s morgens soms al naartoe met dikke tranen. Moeke vroeg wat er was gebeurd en wist al vrij snel hoe mijn mama ineen zat. Ze had het wel door. We zaten er gewoon in stilte. Als ik iets had gezegd dan had ze wel geluisterd maar ik had gewoon stilte nodig.
Ik was heel dankbaar dat ik die mensen had maar ik was vooral heel triest en teleurgesteld dat dit niet van mijn mama kon komen.
Naar de therapeut gaan heeft mij geholpen structuur in mijn hoofd te krijgen en heeft mij geleerd de negatieve spiraal te herkennen en er niet in te stappen. Het heeft mij geholpen om tools te gebruiken als ik mezelf tegenkom in een depressieve, stressvolle periode, om de situatie op een gezonde manier mooi te kunnen klasseren en de structuur in mijn hoofd te kunnen behouden.
Wat ik meegemaakt heb, heeft de kijk op het leven voor mij veranderd. Het gevoel dat je op niemand kan rekenen, dat er altijd slechte dingen gaan gebeuren, is iets wat ik blijf meedragen. Mijn gevoel van zelfwaarde was extreem laag, zelfs zonder dat ik het door had. Dit had zelfs een negatief effect op mijn energielevel en motivatie in het leven. Mijn toekomstbeeld was gebroken. Ik was 15 en ik had niet gepland om ooit nog iets verder te doen in mijn leven. Ik merk dat praten over de ingrijpende gebeurtenissen moeilijk is. Ik geraak niet goed uit mijn woorden, mijn zinnen zijn onsamenhangend dan. Ik heb gerichte vragen nodig om mijn antwoord en gedachten te kunnen formuleren.
Leven in een stressvolle situatie heeft voor veel van mijn gezinsleden van alles veranderd. Mijn jongste zus is groot geworden met het idee dat ik al psychologische en psychiatrische hulp nodig had. Mijn andere zus heeft moeten leren aanvaarden dat sommige mensen psychologische of psychiatrische hulp nodig hebben. Mijn papa is heel anders over het leven beginnen nadenken. En mijn mama is gewoon haar eigen ding blijven doen. Mama is blijven weigeren dat haar acties consequenties hebben en dat oplopende spanningen een invloed hebben op de rest van het gezin. Ze is blijven weigeren om in te zien wat de impact is van haar gedrag en dat het leven van zussen invloed heeft op elkaar.
Wat klein lijkt voor 1 iemand kan iets gigantisch groot zijn voor een andere. Zelfs de kleinste dingen kunnen een zeer grote impact hebben. Het lijkt mij belangrijk dat volwassen er aandacht voor hebben dat kinderen wiens ouders nog bij elkaar zijn, ook in stressvolle situaties kunnen zitten. Kinderen wiens ouders gescheiden zijn, worden vaak automatisch met extra zorg omringd.
Als we al beginnen met de kleine dingen aan te pakken, zullen ze niet zo groot en onoverkomelijk worden.
Wat helpend kan zijn is voldoende tijd geven om iets te mogen brengen aan een volwassene. Iemand die er voor open staat. Iemand die wil luisteren. Iemand die actief vraagt hoe het gaat met concrete vragen. Bijvoorbeeld: Hoe reageren jouw ouders als je thuis komt met je rapport? Hoe reageren ze als je huiswerk moet maken?